நம் குரல்

இயக்கப்பண்பாடு



ஒரு விமர்சனத்தைப் பொதுவெளியில் வைக்கையில் பெரும்பாலான தருணங்களில், அது தன்னைத்தான் நோக்கி ஏவப்பட்டது என்று நினைத்துக்கொண்டு அதை ஓர் அவதூறாக மாற்றும் மனித மனநிலை குறித்து நாம் மிகவும் வருந்தவேண்டும். உண்மையில், இயக்கப்பண்பாட்டில் எந்த அளவிலும் பங்குபெறாதவர்களே, தன் சுயம் பற்றி மட்டுமே கவலை கொண்டோராக இருக்கின்றனர். சிறிது காலமேனும், இருபது பேர் அல்லது நூறுபேர் கொண்ட இயக்கத்தில் குழுவாகப்பணியாற்றும் போது கிடைக்கும் மனிதப்பக்குவம் குறிப்பிடத்தக்கது. அப்பொழுது தான் தெரியும், பொதுச்சமூகத்தின் தேவை முன்னால், அதன் பிரச்சனை முன்னால், ஒரு தனிமனிதன் அல்லது அவனின் படைப்பு அல்லது அவனின் செயல் எந்த அளவிற்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது அல்லது எந்த அளவிற்கு முக்கியத்துவம் பெறவில்லை என்பது. நிறைய 'பிரபலங்களைப்' பார்க்கிறேன். அவர்கள் தன்னளவில் மிகவும் புகழ்மிக்கவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், சமூகவெளியில் சமூகத்தின் மாற்றத்திற்கு எந்த அளவிற்கு அவர்களின் சுயப்புகழ் வெளிச்சம் அல்லது பிரபல கிரீடம் உதவியாக இருக்கிறது என்று பார்க்கையில் அது மிகப்பெரிய கேள்விக்குறியே. சுய அதிகாரத்திற்கும் அங்கீகாரத்திற்கும் ஏங்குபவர்கள், தன் உடன் இயங்குபவர்கள் குறித்து அவதூறுகள் பதிவாகும் போது, மறைமுகமாகப் புன்னகைத்து அதை ஆதரிக்கும் மனநிலை, பொதுவெளியில் ஓர் அவலமாகப் பதிவாகிறது. அவர்கள் அடையாளத்தைப் பொதுவெளியில் இழிபுகழ் நிலைக்குத் தள்ளுகிறது. இதைவிடப் பெரிதாக, இயக்கங்களில் ஈடுபட்டுப் பெரிய பங்களிப்பையும் கடமையையும் ஆற்றிவிட்டு அமைதியாகவும் பண்பாகவும் இருப்பவர்கள் தாம், தம் செயலுக்கு ஏன், புகழுக்கே கூட ஒரு நிரந்தரத்தன்மையைக் கொடுக்கிறார்கள். தொடர்ந்து உற்சாகமாகப் பணியில் ஈடுபடுகிறார்கள். தமிழ் இலக்கியவெளியில், எந்த விமர்சனத்தை முன்வைத்தாலும் அது தன்னைத்தான் என்று எண்ணும் மனநிலை, அவர்கள் இன்னும் அந்த இருள் குகைக்குள்ளிருந்து வெளியே வரவில்லை என்பதன் அப்பட்டமான வெளிப்பாடு. உண்மையில், அந்த விமர்சனத்திற்கான தகுதியைத் தனக்குத் தானே கொடுத்துக்கொள்கிறார்கள். விமர்சனத்திற்கு அஞ்சுவோர், அவதூறை ஆதரிப்போர், அங்கீகாரங்களுக்கு ஏங்குவோர் கொஞ்ச காலமேனும், சமூக இயக்கங்களில் இணைந்து பணியாற்றுவது மிக மிக அவசியம் என்று தோன்றுகிறது. தன் சுயத்தைத் தானே எதிர்த்து நிற்க அரும்பெரும் துணிவு வேண்டும், இல்லையா!

குட்டி ரேவதி

பெண் எழுத்தாளர்கள் மீது ஆண் எழுத்தாளர்கள் கொள்ளும் வெறுப்பு! - இயங்கியல் பார்வை


குட்டி ரேவதி






இன்று தான் என்று இல்லை. பெண்கள் எழுத வந்த முதல் கணம் முதலே பெண் எழுத்தாளர்கள் மீதான வெறுப்பும், சந்தேகங்களும் சமூகத்திடம் இருந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. அது வரை, ஆணின் ஆளுமைகளையும், குடும்பம், திருமணம், சாதி, மதம் இன்ன பிற, ஆணுக்கு இசைவான அமைப்புகளையும், ஆண் ஏற்ற அதிகார அடையாளங்களையும் கட்டிக்காக்கும் பொறுப்புகளை மட்டுமே நிறைவேற்றி வந்த பெண்கள், தம் கைக்கு மொழி கிடைத்ததும், சிந்திப்பதைப் பதிவு செய்யும் வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டனர். ஆனால், இதுவும் காலங்காலமான தடைகளுக்குப் பின்பு தான் நிகழ்ந்தது. எல்லா வர்க்கப்பெண்களுக்கும், எல்லா சாதியைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கும் இது ஒன்று போல, ஒரே சமயத்தில் நிகழவில்லை. இந்தியாவின் பார்ப்பனப் பெண்களின் இரண்டாவது தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் போது தான், பிற இடைநிலைச் சாதிகளின் முதல் தலைமுறை, எழுத வாசிக்கவே கற்றுக்கொண்டிருந்தனர். இன்றும் இன்னும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் பெரும்பகுதியும், பழங்குடிப் பெண்களின் பெரும்பகுதியும் எழுத்து மொழியைப்பெறாமல் இருக்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் இவ்விடத்தில் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

பெண்கள் எழுத வரும்போது, சமூகத்தில் உருவாகும் பதட்டம் என்பது, நிறைய விடயங்களை அம்பலமாக்கும் என்பது தான். அது வரை மறைத்தலுக்கும் மறந்துபோதலுக்கும் ஆளான வாழ்க்கைச் சம்பவங்கள், அது சார்ந்த முறையீடுகள் எல்லாம் பகிரங்கமாகத் தெரிய வந்து, இது வரை தாம் அனுபவித்து வந்த அதிகாரங்களையும் சமூக மரியாதைகளையும் குலைக்கும் என்பதை ஆண் எழுத்தாளர்கள் உள்ளிட்ட, அதிகாரங்களை அனுபவித்தவர்கள் அறிந்தது தான். நான் எழுதுவது ஒன்றும் புனைவு இல்லை. கடந்த கால நாவல்களிலும், திரைப்படங்களிலும் தெளிவாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், இதை விட, அதிகமாகவும் ஆண் சமூகத்தை அச்சுறுத்துவது, பெண் தன் கற்பனைகளை எழுதத்தொடங்கிவிடுவாள் என்பதும், அதற்காகவே கற்பனை செய்வதை ஓர் ஆற்றலாக்கிக் கொள்வாள் என்பதும் தான். இதற்கு முன், பெண்கள் கற்பனை செய்வதற்குக் கூட வாய்ப்பு தராத சமூகச்சூழல் தான் எப்பொழுதும் வழங்கப்பட்டிருந்தது. தரவேற்றம் செய்யப்பட்டதை ஓர் இயந்திரம் போல, ஆணைகளுக்கு ஏற்ப அவளால் நிறைவேற்றமுடியும். அவ்வளவே.

இன்று நிலைமை மாறிவிட்டது. குறிப்பாக, மீனவர் பெண்கள், தாழ்த்தப்பட்ட பெண்கள், மதச்சிறு பான்மையினர், உழைக்கும் பெண்டிர், பாலியல் வாழ்வைத் தொழிலாக ஏற்றவர்கள், அதிகாரத்திற்கு எதிரான போராட்ட வாழ்வைத் தம் வாழ்வாக ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் என எல்லோரும் எழுத வந்துவிட்டனர். இதனால், ஏற்படும் "பாதுகாப்பின்மை உணர்வு" ஆண் எழுத்தாளர்களைப் பதட்டம் நிறைந்தவர்களாக ஆக்கியுள்ளது. இதுமட்டுமன்று, இந்தப் பாதுகாப்பின்மையை நான் எழுத வந்த காலத்தில், இப்படித்தான் என்னிடம் செயல்படுத்தினார்கள்: இப்படியெல்லாம் எழுதுவது எழுத்து இல்லை என்றும், இந்தச் சாதியிலிருந்து வரும் எழுத்தை மற்ற சாதியினர் ஏன் வாசிக்கவேண்டும் என்றும், 'நீ தான் எழுதவந்து விட்டாயே, எழுதும் ஆண்களுடன் உடலுறவு வைத்துக்கொள்ளவும், குடிக்கவும் தயாரா?' என்றும் 'பெண்களால் எத்தனை வருடங்களுக்குத் தொடர்ந்து இப்படி எழுதிவிட முடியும்!' என்ற பரிகாசங்களும் பல முனைகளிலிருந்து வந்து கொண்டே இருந்தன. அதை விட எளிதாக, பாலியல் நகைச்சுவையுணர்த்தும் குறிப்புகளையும் பாலியல் அறிவை நமக்கு புகுத்துவதற்கான ஆலோசனைகளையும் கடிதங்களாகவும் மின்னஞ்சல்களாகவும் ஆண் எழுத்தாளர்கள் தொடர்ந்து அனுப்பிக் கொண்டிருந்தனர். அதில், இன்றைய பெரிய படைப்பாளிகள் என்பவர்களும் அடக்கம்.

இம்மாதிரியான அணுகுமுறைகள், ஆண்களுக்குத் தத்தம் சாதிச்செயல்பாடுகளிலிருந்து வருபவையே என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்லமுடியும். படைப்புவெளியில், வெவ்வேறு சாதிப் பின்புலத்திலிருந்து வந்த ஆண் எழுத்தாளர்கள் இருக்கின்றனர். ஆனால், பெண்கள் மீதான பாலியல் வெறுப்பை வெளிப்படுத்துவதிலும், கேலி செய்வதிலும் இவர்கள் எல்லோருமே ஒன்று போல இருந்தாலும் அதற்குக் காரணமான பதட்டமும், வெளிப்படுத்தும் விதமும், அவரவர் சாதி அதிகாரம் சமூகத்தில் எந்த இடம் கொண்டிருக்கிறதோ அதற்கு ஏற்றாற் போன்ற "வன்ம அளவுடன்' தான் செயல்படுவார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதை எந்த நீதிமன்றத்திலும், அல்லது எந்த அறிவியல் பரிசோதனைச்சாலையிலும், நான் வந்து நிரூபிக்கத்தயார். பார்ப்பனர், பிள்ளைமார், முதலியார், நாயர், நாயக்கர், கவுண்டர், நாடார், தேவர், கோனார், வன்னியர் எனத் தத்தம் வீடுகளில், தன்னையொட்டிய சாதிச்சமூகத்தில் பெண்களை நடத்தும் முறையொத்த முறைகளையே பெண் எழுத்தாளர்களிடம் கையாள்வது, இந்த ஆபாசங்களிலேயே மிகவும் சுவாரசியமானது. இதை யாரும் இப்படி நுணுகிப்பார்த்திருக்கமாட்டீர்கள், என்றால் இனி அப்படிப் பார்ப்பதை ஒரு பயிற்சிமுறையாகக் கொள்ளலாம்.

பெண் எழுத்தின் மீதான அச்சமும், வெறுப்பும், ஒரு கட்டத்தில் வேறு வழியின்றி ஆண்களின் கண்காணிப்பாக மாறியது. பின், அவள் எழுதுவதில், பாலியல் விடயங்களோ, கல்வி, விவசாயம், அரசியல், வரலாறு போன்ற விடயங்களோ இருந்துவிடக்கூடாது என்பதைத் திட்டவட்டமாக எல்லோரும் உணர்ந்து முழு எதிர்ப்பும் அத்திசையில் திரும்பியது. இப்பொழுது, அது 'பெண் எழுத்தையே' முற்றிலும் நிராகரிக்கும் ஒரு போக்காக மாறிவிட்டது. அதற்கு இந்த வெறுப்புணர்வும், வன்மமும், காழ்ப்புணர்வும் உதவும் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். எழுத வந்த தொடக்கக்காலப் பெண்கள், இந்தியச்சாதியச்சமூகத்தின் காட்டுமிராண்டித்தனத்திலிருந்து விடுபடத் தமக்கு தேவையான விடுதலை மற்றும் பிரச்சார முன்மொழிதல்களை மேலைநாட்டுப் பெண்ணியத்திலிருந்து எடுத்துக்கொண்டார்கள். இயல்பாகவே, மேலை நாட்டுப்பெண்ணியம், அங்கு நிலவும் அரசியல் புரிதலின்பாற்பட்டு, ஆண் இனத்தைப் பெண்ணுக்கு எதிராக வைப்பது கெடுவாய்ப்பானது. அந்த முறையையே, இந்தியப்பார்ப்பனீய, ஆதிக்க சாதிப் பெண்களும் முன்மொழிந்ததால், பெண்ணியம் பேசும் பெண், ஆண்களை எதிரியாக, எதிர் இனமாகத் தான் பார்ப்பாள் என்பது நடைமுறையில் பதிந்து போன ஒன்றாகிவிட்டது. தொடர்ந்த எதிர்ப்புக்கு, ஆண்கள் இதையே காரணமாகவும் பார்க்கிறார்கள். உண்மையில், இந்தியப் பெண்களின் மரபணுவிலோ, நினைவுகளின் நரம்புக்கூட்டங்களிலோ கூட, பிழையாகக் கூட, பெண்ணுக்கு ஆண் எதிரி என்று நினைப்பது இந்தியாவில் சாத்தியமாகாது. அத்தகைய பண்பாடு, இந்தியாவில் வேர்விடவே வாய்ப்பு இல்லை. சாதிச்சிக்கல்களும் அதன் மரபார்ந்த அடக்குமுறைகளும் பெண்களுக்கு இருக்கும் சவால்களும் அந்த அளவிற்குக் கொடுமையானவை. 

இத்தகைய பிரச்சனையின் மையம், பார்ப்பன மற்றும் ஆதிக்கசாதி ஆண்கள் தான். இவர்கள், பெண்களைக் காலம்காலமாக இப்படித்தான் பார்த்துவந்திருக்கிறார்கள். தம் பாலியல் இச்சையை, வெறுப்பை, அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்தும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளும் இடமாகவே பெண்களை வைத்திருக்கின்றனர். வரலாறு தோறும் இதற்கான சான்றுகள் இலட்சோப இலட்சம் நிறைந்திருக்கின்றன. ஆக, அறிவின் உறைவிடமாகவோ, கருத்தின் பிறப்பிடமாகவோ பெண்கள் மாறுவது, ஆண்களின் தன்னிருப்பை அச்சுறுத்தும் ஒன்று தான். அதிலும் எழுத்து என்பது சிந்தனை முறையைக் கேள்விகேட்கும் பணி என்பதால், இயல்பாகவே ஆண் படைப்பாளிகள் சாதாரண, பழைமைகள் தோய்ந்த, ஒரு சராசரி அவரவர் சாதி ஆண்களாகிவிடுகின்றனர். மொழியில் கையாளவேண்டிய குறைந்தபட்ச அறம் கூட, தேய்ந்துபோய்விடுகிறது. 

ஆனால், தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் சாதி அதிகாரத்தில் ஒடுக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கும் பின்புலத்தில் இருந்து வரும் ஆண் படைப்பாளிகள், பெண்களிடம் இது போல நடந்து கொள்வது இல்லை. (இதில், விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம். அப்படி இருப்பின், அவர்கள் சாதி அதிகாரத்தை உள்வாங்கிய, பார்ப்பனீயமயமாக்கச் சிந்தனைக்கு இரையாகிப்போனவர்கள் என்று கொள்ளவேண்டும்.) இத்தகைய ஒடுக்கப்பட்டப் பின்னணியிலிருந்து வரும் ஆண்கள், வாழ்வின் எந்தக்கட்டத்திலும் பெண்கள் மீது வெறுப்பையும் வன்மத்தையும் உமிழும் வாய்ப்பை எடுத்துக்கொள்ளவே மாட்டார்கள். காரணம், இவர்கள் எப்பொழுதுமே பெண் பாலியல் ஆற்றலை ஓர் அச்சுறுத்தலாகப் பார்த்தப் பண்பாட்டில் வந்தவர்கள் இல்லை. இன்னொன்று, வரலாற்றின் எந்தக் கட்டத்திலும் தன் மனைவியோ, சகோதரியோ எந்தப் பிறச் சாதி ஆணுடனும் சென்று உறவு கொண்டு விடுவாளோ என்ற அச்சம் இவர்களுக்கு இருந்ததே இல்லை. சாதிக்கலப்பு, ஆதிக்கசாதி ஆண்களுக்கு ஓர் அச்சமாக இருந்தது போன்று, இவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டு இல்லை. இவர்கள் ஒடுக்குமுறையின் ஒரு வடிவமாகவும், ஒடுக்குமுறைகளின் போதும், பாலைகளிலும் வனாந்திரங்களிலும் ஆணும் பெண்ணுமாக, கையறு நிலையில் விடப்பட்டவர்கள். அந்த அளவிற்கு, சாதி அதிகாரங்கள் ஏதும் இல்லாதிருந்தவர்கள். இவர்கள் எல்லோருமே, ஆதிக்கசாதி ஆண்படைப்பாளிகள் காட்டும் தற்பொழுதைய வெறுப்புக்கு எதிராக, பெண் எழுத்தின் பக்கம் நின்று அறம் பேணுபவர்கள். ஏனெனில், எந்தப்பெண்ணின் மீது, சாதி வன்கொடுமை நிகழும் போதும், அதைத்தம் சகோதரிக்கும் மகளுக்கும் நிகழ்வதாக உணரும் சிந்தனை உடையவர்கள். 'இசைப்பிரியா' என்ற பெண் மீதான பாலியல் வன்முறையைத் தம் சகோதரி மீதான வன்முறையாகப் பார்க்கும் மாண்பு கொண்டவர்கள்.

பெண்கள் எழுதுதல் என்பது ஒன்றும் எளிதாக நடந்துவிடவில்லை. தமக்கான நேரத்தைக் கண்டுகொள்ளல், தரவேற்றம் செய்யப்பட்ட சுயத்தணிக்கை முறைகளிலிருந்து விடுபடல், சமூகத்தணிக்கைகளைச் சமாளித்தல், இது மீறிய கற்பனை வெளிகளுக்கு உய்யும் வாய்ப்பைத் தேடிக்கொள்ளுதல், பணியிடங்களில் உயர்பதவிகளில் இருக்கும் ஆண் அதிகாரங்களால் பெண் பாலியல் மரியாதைகளுக்கு இழைக்கப்படும் சவால்களைச் சமாளித்துத் தன் இருப்பைப் போற்றுதல், சமரசம் ஆகாதிருத்தல், எந்த அங்கீகாரமும் இல்லாத நிலையிலும் தொடர்ந்து எழுதுதல், பதிப்பக அதிகாரங்களைக் கையாளுதல் எனத் தொடரும் சவால்கள் என்றுமே புதியவை. இன்றும் மாறாதவை. இன்னும் சொல்லப்போனால், தமிழ் ஆண் எழுத்தாளர்கள் சொல்வது போல், பெண்கள் ஒன்றும் ஆண்களின் பாலியல் இச்சைகளுக்கு இரையாகி 'ஊடகப்பிம்பங்களாக' ஆகிவிட முடிவது இல்லை. 'உன்னை எவ்வளவு பெரிய ஆளாக ஆக்கிக்காட்டுகிறேன்!' என்ற பசப்பு வார்த்தைகளுடன் வந்த ஆண் படைப்பாளிகள், அத்தகைய பெண்களைச் சமூக வெளிச்சத்திலிருந்து முற்றிலுமாக விலக்கி, இருட்டடிப்பு தான் செய்திருக்கிறார்கள். இத்தகைய முறை, நடைமுறைக்கு உதவாது என்பது தான் அடிப்படையான தர்க்கம். பெண் நாளும் உழைத்தும், போராடியும் தான் எழுத்தை மட்டுமல்ல, எந்தவகையான கலைவெளிப்பாட்டையும் இந்தச்சமூகத்தில் செய்யமுடியும் என்பது வெகு யதார்த்தம்.
இவ்விடத்தில், மிகவும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டிய ஒன்று. உலகெங்கிலும் உள்ள ஆண் படைப்பாளிகள் இப்படி இருப்பதில்லை. அல்லது, உயர்ந்த அலல்து புகழ்பெற்ற ஆண் படைப்பாளிகள் என்று பாரட்டப்பட்டவர்கள், உண்மையில் அப்படியான புகழ்பெறுவதற்கு அடிப்படையான காரணம், பெண்களை எதிரினமாகப் பார்க்காதது தான். மனித இனமாகப் போற்றியது தான். பெண்ணும் ஆணும் ஹோமோசேப்பியன்ஸ் என்ற ஒரே வகை இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற அடிப்படை அறிவியல் அறிவை அவர்கள் பெற்றிருப்பது தான். குதிரையும் கோழியும் என்ற வேறு வேறு இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இல்லை என்பதைப் புரிந்துகொண்டவர்களும் கூட. எந்தச்சந்தர்ப்பத்திலும், அவர்கள் பெண்கள் மீது அபாண்டமான சொற்களை உபயோகித்ததில்லை, உபயோகிக்கத் தயங்கியிருக்கிறார்கள். இன்றைய ஆண்படைப்பாளிகளின் ஆண் எழுத்து, அவர்கள் கொண்டிருக்கும் பெண் மீதான அடிப்படை வன்மங்களினாலேயே கடுமையாகப் பரிகசிக்கப்படும், புறக்கணிக்கப்படும் சூழலில் இருக்கிறது என்பதை அறியாதிருக்கிறார்கள். மார்க்வெஸ், தாஸ்தாயேவ்ஸ்கி, டால்ட்ஸ்டாய், பஷீர், நொபக்கோ என்று இந்த எழுத்தாளர்களே கொண்டாடும் படைப்புகளிலிருந்து கூட, இந்த ஆண் எழுத்தாளர்கள் தம் மூடப்பழக்கவழக்கங்களை மாற்றிக்கொள்ளும் துணிவைப் பெறவில்லை என்பது வருத்தமான விடயம் தான். பெண் எழுத்தின் மீதான நாட்டாமை அதிகாரத்தையும் அவர்களுக்கு எழுத்து அங்கீகாரம் வழங்கும் சலுகை உணர்வையும் இவர்கள் தக்கவைத்துக்கொள்வதன் வழி தான் இவர்கள் தம்மைப் படைப்பாளிகளாகக் காட்டிக்கொள்ளும் குறைந்தபட்ச வாய்ப்பையும் பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதை இன்று உணர்த்தியிருக்கிறார்கள். இது அடிப்படையில், ஆர்.எஸ்.எஸ். மனநிலை. துப்பாக்கியைக் கையில் எடுத்துச் சுடும் வாய்ப்புக் கிடைக்காத பட்சத்திலும், துப்பாக்கியில் குண்டு போட்டு எதையாவது சுட்டுச்சுட்டுப் பார்க்கும் கற்பனையின் வழியாகவே, மனப்பயிற்சியை தொடர்ந்து எடுத்துக்கொள்வது போன்றது தான்.
ஆனால், பெண்கள் இந்த வெறுப்புணர்வில் இருந்தெல்லாம் எளிதாக விடுபடக்கூடியவர்கள். உடனே எதையும் எவரையும் மன்னித்துவிடக்கூடியவர்கள். வரலாற்றில், இதைவிடக்கடுமையான சம்பவங்கள் பெண்கள் மீது இழைக்கப்பட்டிருந்தபோதும், பெண்கள், ஏதோ ஒரு வகையில் இப்படி மன்னிக்க முடிந்ததால் தான், இனஉற்பத்திப்பணியைக்கூட செவ்வனே செய்யமுடிந்தது. மானுடம் அதனால் தான்தொடர்கிறது. கருப்பையின் வழியாகப் பெண்களை மட்டுமே ஈனும், அற ஒழிப்பைப் பெண்கள் ஒருபொழுதும் செய்யமாட்டார்கள். மானுட இயங்கியலை, அறிவியலை மாற்றிவிட முடியும் என்ற மூடநம்பிக்கையைப் பெண்கள் ஒரு பொழுதும் கொண்டதில்லை! பெண் எழுத்தும் ஒரு பொழுதும் அதைப் பாராட்டாது!

* * *

நன்றி: கணையாழி மற்றும் ஆசிரியர் குழு

பெண் கலைஞரும் பாலியல் விசாரணையும்



ஸ்டாலின் ஆட்சிக்காலத்தில் தவறாகக் கைது செய்யப்படும் ஒரு பெண் கலைஞரைப் பற்றிய போலாந்து படம், இது. கதாநாயகி டோனியா, ஒரு காபரே நடனக்காரி.

தற்பொழுதைய ஆட்சிக்கு எதிரான அதிகாரியுடன், முன்பு எப்பொழுதோ உறவு கொண்டிருந்ததற்காகக் கைதுசெய்யப்பட்டு தீவிர விசாரணை செய்யப்படுகிறாள், டோனியா. முழுப்படமும் அவள் எம்மாதிரியாக உறவு கொண்டாள் என்று விசாரணை செய்வதும் அவளைத் துன்புறுத்துவதும் தான்.

டோனியா, தன் முழு பலத்தாலும், தான் தவறு செய்யவில்லை என்ற ஒற்றைநம்பிக்கையாலும் தொடர்ந்து போராடுகிறாள். தொடர்ந்த பாலியல் வன்முறை , அவமானப்படுத்துதல், தனிமைப்படுத்துதல், அச்சுறுத்துதல் எனப் பலவழியில் அவளிடம் விசாரணை செய்யப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு கணத்திலும், தான் தவறு இழைக்கவில்லை என்ற நம்பிக்கையின் தூணின் மீது துணிவாக எழுந்து நிற்கிறாள், டோனியா. எப்படி ஒரு பெண்ணின் அந்தரங்க வெளியும் பாலியல் உறவுகளும், அதிகாரத்தின் பொதுவெளியிலும், கண்காணிப்பின் சிறைவெளியிலும் விசாரணையாக்கிப் பரிகசிக்கப்படுகின்றன என்பது தான் இப்படத்தைக் கலைப்பூர்வமாக்குகிறது.

அவளுக்கு சாட்சியாக இருந்த நன்னம்பிக்கைகள் அத்தனையும் அவளுக்கு எதிராகத் திரும்புகின்றன. அவள் கணவனே கூட அவளைத் திரும்பவும் பார்க்கவிரும்பவில்லை என்று கூறிச்செல்கின்றான். அவள் தற்கொலைக்கு முயல்கிறாள். கெடுவாய்ப்பாக, அப்பொழுது காப்பாற்றப்படுகிறாள். துன்பத்திலிருந்து அவள் தப்பிக்கக்கூடாது என்பதே சிறையின் விதி.

சிறை அதிகாரி ஒருவர், அவள் ஆளுமையாலும், உண்மை உணர்வாலும் கவரப்பட்டு அவள் மீது காதல் கொண்டு உறவும் கொள்கிறார். அவளுடனான நேர் அன்பைக் கொள்ளமுடியாத சிறை அதிகாரி தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொண்டு செத்தும் போகிறார். 

துப்பாக்கி அவள் நெற்றிப்பொட்டிற்கு நேரே நீட்டப்படும் தருணத்திலும் அவள் சலனமுறுவதில்லை. ஒரு பெண்ணின் முழு பலத்தையும் தொடர்ந்த போராட்டத்தையும் அன்பின் மீதான அயராத நம்பிக்கையும் அவள் கதாபாத்திரத்தின் தன்மை ஆக்கியிருப்பார் இயக்குநர். 

கதையின் முடிவில் டோனியா விடுதலையாகி தன் வீட்டின் மாடிப்படிகளில் ஏறும் போது தான் நாமும் கொஞ்சமேனும் ஆசுவாசம் கொள்வோம். டோனியா என்ற கிறிஸ்டினா ஜாண்டா என்ற நடிகை, கான் படவிழாவில் சிறந்த நடிகை விருதைப் பெற்றார்.

இப்படத்தைப் பார்க்கும் போது ஏனோ எனக்கு, "இடிந்தகரை சுந்தரி" அவர்கள் எழுதிய 'சிறைபடாத போராட்டம்' நூலில் விவரித்திருக்கும் போராட்ட வரலாறு நினைவுக்கு வந்தது.

இரண்டுமே உள்ளடக்க அளவிலும், போராட்டத்தை எதிர்த்து நிற்கும் வலிமையிலும், ஆண் அதிகார அமைப்பைச் சவால் விடும் தருணங்களிலும் ஒன்றுக்கொன்று நிகரானவை தான்.

பெண்களின் பாலியல் ஆற்றல் மீதும் அன்பின் மீதும் நம்பிக்கையும் ஆழமான உறவும் கொண்ட படைப்புகள் விசாலமான அளவில் புரிதல்களை ஏற்படுத்துகின்றன. தொடக்கத்தில், போலந்தில் இப்படம் தடைசெய்யப்பட்டது.

திருட்டு வீடியோ கேசட்டுகள் மூலம் மறைமுகமானத் திரையிடல்கள் தொடர்ந்து இப்படம் புகழ்பெற்றது.


குட்டி ரேவதி

'யரலவழள' திரைக்கட்டுரைத் தொகுப்பிலிருந்து.

இந்தித்திணிப்பு குறித்து!







இந்தித்திணிப்பு, உடனே நினைத்த வேகத்தில் அவ்வளவு எளிதாக நம்மிடம் செல்லாது என்பது என் நம்பிக்கை. அந்த அளவிற்கு, பெரியார் நம் மொழித்தேரை வெகுதூரம் இழுத்து வந்திருக்கிறார். சமூகமயமாக்கியிருக்கிறார்.



ஆனால், பாடத்திட்டத்தின் வழியான அரசின் கட்டாயத்தால், நான்கைந்து வருடங்களில் ஊடகங்களும் இந்தியால் பீடிக்கப்பட்டு நிலைமை மாற வாய்ப்பிருக்கிறது.



மொழி உணர்வும், பற்றும் மட்டுமே மொழியைக் காக்கப் போதாது என்பதைக் கடந்த ஐம்பது வருட அரசியல் வழியாக நாம் புரிந்து கொள்ளமுடியும். சுயபாடம்.

இன்னும் சொல்லப்போனால், இப்பொழுது ஆங்கிலம் தான் நமக்கு மிகவும் அவசியப்படுகிறது. தமிழும் ஆங்கிலமும் இணைந்த இரு மொழிப்புலமை, தமிழின் இலக்கிய மாண்பையும் பண்பாட்டு மாண்பையும் உலக அளவில் கொண்டு செல்ல உதவியாக இருக்கும்.

அதுமட்டுமன்று, நம் இன இருப்பின் நியாயங்களையும் நம் மீதான ஒடுக்குமுறைகளையும், கலை இலக்கியச் செல்வங்களையும் நாம் ஒரு பகுத்தறிவுக்கூட்டம் என்பதையும் உலகுக்கு அறிவிக்க ஆங்கிலம் தேவைப்படுகிறது. 

அது இல்லாமல் தான் கடந்த கால சமூகநியாயத்தைப் பரவலாகக் கொண்டு செல்ல, நம்மால் இயலாமல் போனது.

தமிழின் இன்றைய அறிவுத்துறை சான்றோர்கள் பலர், ஒட்டு மொத்த மனிதகுலத்திற்கும் தேவையான தமிழ் அறத்தை நன்கு அறிந்து தேர்ந்தவர்கள். தமிழின் பழமையிலிருந்து புதுமைப்படுத்த வல்லவர்கள்.

இளைய தலைமுறை அவர்களின் ஆற்றலைப்புரிந்துகொள்வதற்கான சமூக வாய்ப்புகள் மிகக்குறைவு.

ஆங்கிலம் இன்மையாலும், இயல்பாகவே தமிழர் மீது காட்டப்படும் இன ஒடுக்குமுறையினாலும் அவர்களின் அறிவுப்புலம், எல்லை தாண்டி அறியப்படுவதில்லை. பயன்பாட்டுக்குரியது ஆகவில்லை.

மேலும், தமிழர்கள், இந்தியாவின் ஒரு மாநிலத்திற்குள் வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு கூட்டமாக தம்மை நினையாமல் உலகின் வெவ்வேறு இடங்களில் சிதறிக்கிடக்கும் ஓர் இனமாகத் தன்னை உணரும் போது தான் தமிழ் நமக்கு எத்தகையதொரு தொடர்பு ஊடகமாக இருக்கக்கூடும் என்பது புரியக்கூடும்.

இல்லையெனில், நாம் வதியும் நிலப்பரப்பிலிருந்து நாம் விரட்டியடிக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருப்போம்.

தமிழர் தத்துவம், மருத்துவம், தொல்லியல், இசை, உடல் அறம், இலக்கியம், வானவியல் உலோகவியல் கலைமுறைகள் மற்றும் இன்ன பிற அறிவியல் துறைகள் என நிறைய வகையிலான நம் மொழியின் அறிவுமுறைகளை, காலமும் அரசியலும் தின்னக்கொடுத்துவிட்டோம், அல்லது அவற்றை முற்றிலுமாக மறந்து விட்டோம்.

தனிப்பட்ட மனிதர்களின் உழைப்பும், அதே சமயம் குழுவாக இணைந்து பணியாற்றலும் என தமிழ் மொழியின் அறிவு மற்றும் கலைத்துறைகளை நாம் நவீனப்படுத்த இயலும்.

தமிழ் வெறும் மொழி மட்டுமே இல்லை. அறத்தைச் சிந்திப்பதற்கும் பயில்வதற்கும் பயிற்றுவிப்பதற்குமான ஒரு சிந்தனை மரபு, வாழ்வியல் யுத்தி. அறம் கூர் மொழி.

நாம், நம் பலத்தை உணர்ந்தால் மட்டுமே போதாது, அதை நிரூபிக்கவும் வேண்டிய கட்டாயத்திலும் இருக்கிறோம்.

இதையெல்லாம் பொருட்படுத்தவில்லையெனில், நம்மீதான இன்னோர் இனப்படுகொலை திட்டமிடப்படும்.

குட்டி ரேவதி



போரும் காதலும் - 'With You Without You' படத்தை முன் வைத்து!





"உன்னுடன் இருப்பதும் நீ இல்லாமல் இருப்பதும்" படத்தை மையமாக வைத்து
"With You Without You"

பிரசன்ன விதானகே என்ற சிங்கள இயக்குநரின் தமிழ்ப்படம்.

முன்பு சிங்கள இராணுவத்தில் இருந்து, இப்பொழுது அங்கிருந்து வெளியேறி ஓர் அடகுக்கடை வைத்திருக்கும் சிங்கள ஆணுக்கும் தன் இரண்டு சகோதரர்கள் இராணுவத்தால் கொல்லப்பட்ட தமிழ்ப்பெண்ணுக்கும் இடையே உள்ள உறவின் இயங்கியலை மிகவும் நுட்பமாகவும் ஒற்றைக்கயிற்றில் நடக்கும் எச்சரிக்கையுடனும் சொல்லியிருக்கிறார்.

தாஸ்தாயேவ்ஸ்கியின். 'அடக்கமான பெண்' என்ற நாவலை மூலமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டு எடுக்கப்பட்ட கதை.

இந்தத்திரைக்கதையை படம் உருவாகும் முன்பே வாசிக்கும் வாய்ப்பு நண்பன் மாமல்லனாலும் இயக்குநர் பிரசன்ன விதானகேயினாலும் கிடைத்தது. அப்பொழுது மனக்கற்பனையில் உருவாகிய கதாபாத்திரங்களின் மன இருள் கூட படத்தில் அப்படியே வெளிப்படையாகி இருக்கிறது.

'எங்கள் எனத்தைக் கொன்றழித்த ஓர் இனத்துடன் எப்படி நான் வாழமுடியும்?' என்று அந்தத்தமிழ் மனைவி கேட்கும் பொழுதும், 'உன் கனவுகள் என்னவென்று கூட நான் அறிந்து கொள்ளவே விரும்பவில்லை. ஏனெனில் அவை என் கனவுகளைக் குறிக்கிடும் என்று நான் பயந்ததால்' என்று அந்தச் சிங்களக் கணவன் சொல்லும் போதும் சிங்கள இனத்தின் அடக்குமுறை குறித்த விசாரணையும் மனிதர்களின் குற்றவுணர்வுகளும் ஆண் பெண் அதிகார முறைமைகளும் நீருக்கடியே அழுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த பந்துகளைப் போல மேலே வருகின்றன.

அதே 'சமயம், தமிழ் மனைவியும் சிங்களக்கணவனும்' என்ற குடும்பம் ஒரு குறியீடாகி இருக்கிறது. அது போலவே, இரு வேறு கடவுளரும் கூட குறியீடாகி இருக்கின்றனர். இதனால், இன அதிகாரமும், அதன் வழியான வன்முறைகளும் தெள்ளத்தெளிவாக, எந்தச் சமரசமுமின்றி, எந்தத்தயக்கமும் குழப்பமுமின்றி கேள்விக்குள்ளாக்கப்படுகிறது.

ஶ்ரீகர் பிரசாத் தான் படத்தொகுப்பு பணியைச் செய்திருக்கிறார். கதையின் போக்கு பலவாறான குறுக்கு வெட்டுகள் கொண்டு சொல்லப்படும்போது, இன்னும் பலவாறான அர்த்தப்புரிதல்களையும் கதாபாத்திரச்செறிவையும் கொடுப்பதுடன், ஒரு கொடுங்கோன்மையான வரலாறு இரு இனத்தின் மனிதர்களை எங்கெங்கே கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறது என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லியிருக்கிறது.

இப்படியாக, தமிழ்ப்பண்பாட்டின் அரசியலை அடையாளம் காட்டும், படமாக்கும் வாய்ப்பை, நேர்மையை நம் தமிழ் இயக்குநர்கள் யாருமே எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்பது வேதனையான ஒன்று. அப்படிப்பார்க்கையில், முதன்மையான இயக்குநர் ஆகிறார், பிரசன்ன விதானகே.

தமிழ் மனஓட்டங்கள் எப்படியாக இருக்கும் என்பதையும் அவற்றின் பதைபதைப்புகளையும் ஒரு 'தமிழ்ப்பெண்' கதாபாத்திரத்தின் வழி தீட்டும் அரசியல் புரிதலையும், கலை நேர்மையையும் வியக்காமல் இருக்கமுடியவில்லை. தமிழ்நாட்டில் தான் பெண்கள் மீது என்னவொரு வெறுப்பு மேலோங்கியிருக்கிறது!

சமயம் வாய்க்கும் போது, இந்தப்படத்தை முன் வைத்து, தமிழ் அரசியல் மற்றும் கலைப்படங்களில் என்ன பிரச்சனைகள் மலிந்திருக்கின்றன என்ற ஒரு நூலையே எழுதிவிட முடியும் என்று தோன்றுகிறது.

படம், ஒரு வீட்டை விட்டு வெளியேறாத கதையையும், அதே சமயம் ஓர் அகண்ட போரை நினைவில் கொண்ட தருணங்களும் என நகர்கிறது. தமிழ்ப்பெண், 'மன்னிப்பாயா?' என்று பாடலைப் பாடுகையில், அதன் உள்ளார்த்தம், 'எல்லா வரலாற்றுத் தருணங்களையும் மறந்து விட்டு, உன்னை என்னால் அன்பு செய்யாது, என்னை மன்னித்துவிடு' என்று கேட்பது போல் உள்ளது.

செயல்படுத்திய இன ஒடுக்குமுறைகளை, நம் நனவோட்டத்திலிருந்தும் நினைவுகளிலிருந்தும் அழிக்கவே நூற்றாண்டுகளாகும் என்பதை இந்தப்படம் ஒரு பெண்ணின் மனம் வழியாக வலியுறுத்துகிறது.

படம், திரையரங்கில் குறைந்த நாட்களே ஓடும் வாய்ப்பிருக்கிறது. வாய்ப்பை உருவாக்கிக் கொண்டேனும் பார்த்துவிடுங்கள்.

ஒரு கலைப்படைப்பு என்றால் மனித வன்முறையின் நோயை ஆற்றவேண்டும் அல்லது நோயை அம்பலப்படுத்தவேனும் வேண்டும். இந்தப்படம் செய்திருக்கிறது!




குட்டி ரேவதி

A Joint Statement by Tamil Women Writers against Writer Jeyamohan's male chauvinistic statements!

Writing, as an art, demands its own morality. Masters like Karl Marx changed the course of history and human thought through their writings. When writing becomes a mere weapon in the hands of reactionaries, the society is in danger of becoming morally corrupt. The irresponsible statements of some literary personalities have made the Tamil literary space vulnerable to such corruption.  

The literary policing of Jeyamohan is almost unspeakable. Pro-establishment, pro-Hindutva, anti-minority, intolerance towards other religions, hatred towards left intellectuals, manipulation of history to suit  his political standings and male-chauvinist high-handedness are among his major traits, as can be gleaned from his writings. His vicious statements against women stem from a deeply rooted patriarchal mindset that
believes men are superior. We understand his psychological need to stay in the limelight forever – something that has been well-established when he has courted controversy through his statements on Tamil fonts etc. But we will be failing in our duty to
society if we don’t protest his intellectual violence against women.

Jeyamohan claims to always look for for greater and greater women writers; In his obit to one of the most respected writer R Choodamani, he writes thus: “I think
Choodamani’s short stories has very little literary value. She cannot be approached as a relevant literary personality today. She has no role in Tamil short story or novel.” And thus he rejects Choodamani’s contribution to Tamil literature. By calling her a
“kalaimagal type writer’, he also seeks to limit her space. In doing so, Jeyamohan also tries to establish himself as self-appointed regulator of Tamil literary scene. We chose not to react, reposing our faith in the democratic spirit of criticism.

 When writer Kamala Das passed away, Jeyamohan writes thus: “She became famous by her descriptions of the scent of a young friend’s semen”. He also says that Kamala das was overrated because  her son was the editor of Mathrubhumi. His compliments to Kamala Das are strikinglyleft-handed. He says: “Kamala’s problems have the same root.
She was not good-looking. She was fat, dark and almost ugly. She had an insatiable thirst for publicity and kept promoting herself.” He says it is evident from her autobiography that because of her ugly looks and consequent inferiority complex, Kamala das became a nymphomaniac.  Obviously Jeyamohan seeks to establish that any activity by women including their writings is largely based on their looks and bodies.

Curiously Jeyamohan refrains from finding out what inspires male writers or what good looks (or absence of such) do to them. Such chauvinism and arrogance has to be denounced unequivocally.

His deep hatred for women writers is evident, despite the several masks he juggles with. His article titled women 1: Women’ love makes the following points. “Many of our young women readers develop distorted perspectives thanks to the screams of  stupid feminists and have never ventured into the literary world. They are unaware of true
literary experiences.” 

“I have been noticing women writers who claim to be feminists. They do not have the basic reading required for a writer. Why, they have not been able to do anything beyond creating a ripple. That’s also the reason why they have not been able to produce anything significant. The feminism they talk is a simple self-defence technique used to
shield their shoddy works against the challenge posed by a discerning reader.”

“Ignoring these petty voices, Tamil is waiting for women writers who
can boast of real creative talent and pride.” 

What kind of hatred, vengeance and allergy would have gone into crafting such statements! It is shocking that Jeyamohan has such hatred for   women deep down. Jeyamohan, like many others, has misconstrued feminism as hatred for men. He consistently tries to make out arguments try to a case against women writers claiming they have not been writing anything meaningful, shear them of identity and therefore conclude that they cannot stake claim to Tamil literary space. Like Goebbels, he keeps claiming that women do not have deep reading. Looks like we have to get a certificate from Mr Jeyamohan on our own scholarship or otherwise, whether we qualify
to be a writer at  all.

In his write up titled “Aishwarya Rai and Arundhathi Roy”, his misogyny finds expression in following statements.

“I have met Aishwarya Rai once. Had chatted with her for half hour. Beautiful woman. Unlike beautiful women in general, she was intelligent too.”

A Beautiful woman is an idiot is one of his many pre-conceived notions. It is shameful that Tamil literary space celebrates him as a father figure. In the same write up, he says Arundhathi Roy is not an activist, but a ‘mere media creation.’ He says Roy’s booker winning novel lacks depth and a disappointment to readers. That could be passed off as a critique. But his deep hatred for the woman called Arundhathi Roy reveals itself in
the ugliest possible way in his write up My India (July 2, 2012).

And he says:  “It is very surprising that a bird-brained person like Arundhathi Roy who lacks the basic historical perspective and balance gets undue importance in the media today.”
Some of us do accept that the western media make much of  Arundhathi Roy. But by the same token to call fellow human beings as lame, bird-brained and monster is  nauseating.  For an established writer to use such terms and for some people to still acknowledge him as a writer can only be seen as an act against one’s own conscience. There is not much difference between killing someone physically and mentally.

Jeyamohan’s misogyny extends beyond Tamilnadu. On writer Nanjil Naadan’s recent list of promising young writers, Jeyamohan has this to say:

“All the male writers in the list are extraordinary writers. I expect more from them. But the women have not written anything significant and have used various tactics to become media images. It beats me why Nanjil calls many of them as writers or poets.”

“This is very important. Today, men have to write to establish themselves. But women merely have to present themselves as women to get the necessary space. And If they are feminists, many of them will back off.” (June 9, 2014)

It is impossible to denigrate women writers more. Misogyny is in full flow in such comments. This is a slap on women's independence; an insult that cannot be tolerated. While questions like whether Jeyamohan has read all that has been written by women naturally arise, what is important is his insinuation that they have used their
physique to their advantage. An outrageously sexist remark – something for which he can be sued in fact.

 Jeyamohan, who willingly courts controversies, perhaps coveting notoriety goes on to say in his next post (Women writings, June 11, 2014)

“Aren’t the male writers important? Not even a single one? Has anyone been mentioned in any magazine? This is the first time they have appeared even as stamp size photograph.” One wonders if Jeyamohan reads all the magazines that he buys or whether he uses them as a pillow to rest his head on and sleep.

“They create their own news” he says. What witches and publicity maniacs these women are! The women writers are probably much more villainous than those that appear in the mega serials! “They cannot write a few pages without making mistakes. They don’t have the patience to write ten pages together” says the writer who
made mistakes in the very post where he denigrates women writers. Is it not an irony that he is trying to teach us grammar? Only time should teach him that quality of literature is not measured by pages but by its depth and aestheticism.

It is better to write one immortal poem and stay in history than write thousand pages of trash and pose threat to rainfall.


In another self explanatory note, Jeyamohan heaps on more insults:

“If the stupidly feminist works of these women have to be approved because they are feminists, we need to approve all campaign trash written in the name of Marxism and environmentalism.” 

Jeyamohan’s anger can only be construed as pain and disappointment over women writers who are determined to stop men from writing their histories. He poses a challenge: “Let them – those who want to engage in a dialogue over this – ponder over the work that gave them a complete reading experience after Krithika. Let them figure out which work written by a woman has become a talking point in the last thirty
years.”

Thus he makes a very stupid argument that the last thirty years of Tamil literature has been filled only by men. Writers like Ambai who encouraged feminist thought through her writings and other women have no place in Tamil literary history, it looks like. or is it that male chauvinism simply seeks to erase their names from history?

 Who else but Jayamohan can wield the male chauvinist whip sitting atop a blind horse riding on the road to Tamil literary history? 

Jeyamohan cannot be in isolation though. He is the focus of this joint statement only because we want to make an example of him and warn other similarly mean-minded that we are not going to keep quiet when derided.

By raising questions of the character of women who differ from their views, by spreading rumors about the women, by using vulgar terms, these writers seek to restrain women from participating in social/literary space.

We have been a witness to the fact that some publishers and literary personalities have been indulging in individual assaults and character assassinations. Some of them gang up to periodically malign women writers from some platform or other. For want of space we refrain from naming them all.

We have decided to hold regular  dialogues in future on the stands taken by such personalities.

To use a term discovered by Jeyamohan, social media has become an expanded space for abuse. It would not suffice to make words dance, Jeyamohan should understand that primary human values is to respect a fellow human being.

Everyone knows how difficult it is for a woman to write given the pressures from a male chauvinist society and heavily lopsided institution called family. Yet the women do not demand any concessions, favours. They do not seek any allowance in criticisms. We
only demand that we should not be demeaned simply because of our gender.   We have been dragging ourselves forward, hurting and bruising ourselves even as the chains of female slavery pull us back. 

Your literary masks poorly cover up your male chauvinistic vitriol. We can return the compliment, but don’t out of reasons of decency. We believe that like women, fellow male writers too have theresponsibility of questioning the dangers that stem from Jeyamohans’s chauvinist,elite mindset. But many remain mute . Or they probably rejoice in private over such statements of Jeyamohan. This is perhaps the time for every writer to question their own conscience. A real human being is someone who responds to the question posed by their conscience, rising above such considerations as friendship or public persona, influences that can fetch awards.

More and more  Jeyamohan sounds like an insecure dictator, looking for
enemies in every corner and fighting them. We place on record our strongest condemnations against Jeyamohan’s vitriolic, chavunistic  statements against women  who have defied many odds to arrive.


Attested by:

Ambai, Kutti Revathi, Sukirtharani, Dhamayanthi, Kavitha Muralidharan, Se. Brindha, A. Vennila, Salma, Perundevi, Thamizhaci Thangapandiyan, Monika, Jeevasundari Balan, Uma Sakthi, Tharmini, Kavitha Sornavalli, Vinothini Sachidanandam, Kavin Malar, Mayoo Mano, Sakthi Jothi, Tamilnathy, Living Smile Vidhya, Swathi Sa. Muhil, Aarthi Vendhan, Narumugai Devi, Mubeen Sadhika, Bharathi Selva, Rama Inba Subramaniam, Shaheeda, Kotravai, Parameswari, Sabitha Ibrahim, Sa. Vijayalakshmi, Uma Mohan, Hemavathy, Prashanthi Sekaram, Nachimagal Suganthi, Jeevasundari Balan, Padmaja Narayanan, Geetha Ilangovan, Bala Bharathi, C. Pushparani, Banubharathi, Bhavani Dharma, Ilamathi, Kirthika Dharan, Nilavumozhi Senthamarai, Su. Thamizh Selvi, Nandhamizh Mangai, Kalpana Karunakaran, C. Meena, Jenny Dolly, Priyamvadha, Indhiragandhi Alangaram, Thamizhpen Vilasini, Ku. Umadevi, Thenammai Lakshmanan, Abdul Haq. Lareena, Geetha Narayanan, Fayisa Ali, Penniyam Website team (Thillai, Keshayini, Suganthi, Veronika, Saravanan), Latha Saravanan, Jeevalakshmi, Shilpa Charles, Akalya Francis, Rag Suga, Sasikala Babu, Subhashini Thirumalai, Nivedha Udhayan, Kothai, Shanthi, Prema, Nila loganathan