நம் குரல்

இந்தியாவின் 66வது குடியரசு நாள்





இந்திய அரசியல் சாசனம் ஏற்கப்பட்டு 66 வருடங்களாகின்றன.
என்றாலும் நாம் அம்பேத்கரின் விடுதலை, சமத்துவம், சகோதரத்துவம் ஆகியவற்றை நோக்கிக் கொஞ்சமும் நெருங்கவில்லை.


நாட்டுப்பற்று, ஒருமைப்பாட்டினால் உருவாவது. ஒருமைப்பாடு உருவாக, மனிதரிடையே ஏற்றத்தாழ்வுகள் அகலவேண்டும். ஏற்றத்தாழ்வுகள், மதம், சாதி, பால் என அதிகார வேறுபாடுகளைக் கட்டாயப்படுத்தும் அமைப்புகளிலிருந்து உருவாகின்றன.

ஏற்றத்தாழ்வுகள் அகல, விடுதலை + சமத்துவம் + சகோதரத்துவம் நிறைந்த உணர்வுகள் குடிமக்களிடையே வலுப்படவேண்டும்.


சென்றவருடம், இந்தியா முழுவதும் தீபாவளியைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருக்க, மகாராஷ்ட்ராவில், 'ஜவ்கடே கால்சா' என்ற கிராமத்தில் தலித் சமூகத்தை சேர்ந்த 'சஞ்சய் ஜாதவ்' என்பவரின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டனர். உடல்கள் பல துண்டங்களாக வெட்டப்பட்டு ஊருக்கு ஒதுக்குபுறமாக உள்ள கிணற்றுக்குள் வீசப்பட்டிருந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
"இச்சம்பவம் குறித்து புகார் வராததால் நாங்கள் விசாரணை நடத்தவில்லை" என்று அங்கிருந்த காவல்துறையினர் கூறினர். இதன் பின்னணியில் அக்கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஆதிக்கச் சாதியினரின் தொடர்பு இருப்பதாலேயே ஆளும் கட்சியும் காவல்துறையும் மெளனமாக இருந்தது.
இந்தியாவும், ஒட்டுமொத்த இந்தியக் குடிமக்களும் கூட மெளனமாகத்தான் இருந்தோம்.


'"அடிமைகளுக்கும், ஆள்பவர்களுக்கும், சலுகை பெற்ற பிரிவினர்களுக்கும் இடையேயான வேறுபாடு தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது. வேறு விதமாகச் சொன்னால் இந்தியாவிலுள்ள ஆதிக்க வகுப்பினர் கடைந்தெடுத்த சமூக விரோதிகளாக இருந்து வருகின்றனர்", என்ற அம்பேத்கரின் வரிகள் நினைவுக்கு வருகின்றன.
நாட்டின் குடியரசு, நாட்டுப்பற்று, அம்பேத்கரின் அரசியல் அமைப்பு, விடுதலை + சமத்துவம் + சகோதரத்துவம் இவற்றில் இருந்தெல்லாம் வெகுதூரத்தில் இருக்கிறோம்.
வெற்றுப்பெருமிதத்தை மிகையாக வெளிப்படுத்தி அதைக் குடியரசு தினமென்று கொண்டாடிக்கொள்கிறோம்.


குடியரசு என்றால் கொண்டாட்டம் மட்டுமே அன்று. நாட்டுப்பற்று கொண்டோர், விடுதலை + சமத்துவம் + சகோதரத்துவம் ஆகியவற்றை அடிப்படை நம்பிக்கைகளாகவும் நீதிகளாகவும் கொண்ட அரசியலமைப்பை உறுதிசெய்வது தான்.
கீழே காணும், இரண்டு புகைப்படங்களையும் ஒன்றாகப்பதிவதை நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்கள். எனக்கும் தான் இதில் விருப்பமில்லை. என்றாலும், இது தான் குடியரசுக்கும் வாழ்நிலைக்கும் இடையே உள்ள தூரம்.
தூரம் அறியாமல் எப்படி கொண்டாட்டத்திற்குப் போய்ச் சேருவது?


குட்டி ரேவதி

எத்தனை பெட் ரூம்கள் இருந்தாலென்ன!


இரு படுக்கையறைகள், மூன்று படுக்கையறைகள் கொண்ட வீடுகள் விற்பனைக்கு என்று விளம்பரங்கள் எப்பொழுதும் காதுகளில் விழுந்தவண்ணம் இருக்கின்றன.

நவீன சமையலறை, பூஜையறை, ஃபுல்லி ஃபர்னிஷ்டு லிவிங் ரூம், கழிவறை, குளியலறை, சன்னல், கதவு என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகிறார்கள்.


எந்த விளம்பரமும், வீட்டில் மூச்சடைக்காது உயிர்வாழ நூலகம் அவசியம் என்று உணர்ந்து நூலக அலமாரியைக் குறிப்பிடுவதே இல்லை.

அப்படியே, மரங்களும் செடிகளும் கொண்ட தோட்டமும் அவசியம் என்று குறிப்பிடுவதில்லை.

குழந்தைகளுக்கு மிகவும் பிடித்தமானது, விசாலமான அகண்ட வெளி. பரந்த வெளியில் குழந்தைகளை விட்டுப்பாருங்கள். அவர்கள் அடையும் ஆனந்தத்திற்கு அளவே இல்லை. உண்மையில் இத்தகைய பரந்த வெளிகளே, குழந்தைகளுக்கு நிறைந்த கற்பனையையும், தயக்கமற்ற படைப்புத்திறனையும் தருகின்றன.

சன்னல் வழியே அறைகளுக்குள் நீளும் மரக்கிளைகள் இல்லாமல், அதன் வழியே அணில்களும் குருவிகளும் வீட்டிற்குள் வந்துபோகாமல், சன்னலில் வந்து காகங்கள் அமர்ந்து காதடைக்கும் இரைச்சலுடன் கரையாமல் வீடென்ன வீடு!

ஆனால், இதையெல்லாம் யாரும் கருத்திற்கொண்டாற்போலில்லை. திரும்பும் திசையெல்லாம் சுவர்முட்டும் அறைகள் கொண்ட வீடுகள், எத்தனை இலட்சத்திற்கென்றாலும் அவை யாருக்குத்தான் வேண்டும்?

வீடுகள் தமக்குள் நுழையும் மனிதர்களுக்குக் காலாதீத உணர்வைத் தானே தரவேண்டும்!

இத்தகைய வீடுகள், மனிதர்களை உயிருடன் புதைக்கும் கல்லறைகள் இல்லையா?


குட்டி ரேவதி

மனிதர்கள் நாம் சுரணையற்றவர்கள் என்பதற்கு இதுவுமோர் உதாரணம்!


நேற்று சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்தில் வந்து இறங்கும்போது, நிறைய பெண்கள் சென்ட்ரல் நிலையத்தின் தண்டவாளப்பாதையில் இறைந்து கிடந்த மனித மலத்தைக் கூடையில் அள்ளிக்கொண்டிருந்தனர்.

பொதுநிலையத்தில், ரயில் நிற்கும் போது, ரயிலின் கழிவறையை மக்கள் பயன்படுத்துவதைத் தவிர்க்கவேண்டுமாய்க் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

இது குறித்து, ஏற்கெனவே அறிவிப்புகள் இருந்தும், யாரோ தானே சிரமப்படுகிறார்கள் என்ற மனித எண்ணம் அது பற்றிய அக்கறையின்மையுடன் நடந்துகொள்கிறது.

இதனால், அந்தத் தண்டவாளத்தில் சேரும் மனிதக்கழிவை, பணியாளர்கள் தம் கைகளாலேயே அள்ளும் அவலநிலைக்குத் தள்ளுகிறோம்.

அதிலும் அவலம், எல்லா மக்களும் வசதியாக ரயிலிலிருந்து இறங்கிச்செல்ல, அவர்கள் முன்னிலையிலேயே பணியாளர்கள் மலம் அள்ளுதல் என்பது ஒரே காலத்தின் இரண்டு முரண்பட்ட காட்சிகளைக் காட்டுகிறது.

மனிதர்களாகிய நாம் இன்னும் எவ்வளவு கேவலமான ஒரு முறையை சுரணையற்றுப் பின்பற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம், மனிதமானத்திற்கான மதிப்பைப் புறந்தள்ளுகிறோம் என்பதையும் குத்திக்காட்டுகிறது.

சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்தில் மட்டுமல்ல, இதர பொது ரயில் நிலையங்களிலும் இதைப் பின்பற்றுவது மனித உரிமையைக்காப்பதாகும்.

மனித மலத்தை மனிதனே அள்ளும் அவலநிலையை மாற்றுவதில் இது மிகச்சிறிய முயற்சியாக இருக்கும்.



குட்டி ரேவதி

பெருமாள் முருகனும் 'கருத்துசுதந்திரமும்' குறித்து சில கேள்விகள்!


1. முதல் விடயம், இந்துத்துவவாதிகளின் வரையறைகள்படிப் பார்த்தோமானால், பெருமாள் முருகனை விட மோசமாக, சமூகத்திற்கு நவீனத்தை ஊட்டியவர்கள் பட்டியலில் ஜெமோவும் சாருவும் எஸ்ராவும் அடங்குவார்கள். அதற்கு அடுத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்களிலும் நிறைய பெயர்கள் பட்டியலில் அடங்கும். இவர்களை எல்லாம் ஊரைவிட்டுப் போகச்சொல்லாதது ஏன்?
அவர்களுக்கு என்றால் இரத்தம், நமக்கு என்றால் தக்காளிச்சட்னியா?

2. 'கருத்து சுதந்திரம்' என்றவார்த்தை, ஒரு தவறான பயன்பாடு. ஏனெனில், இந்தப்பிரச்சனை, விடுதலையான வெளிப்பாடு குறித்தது அல்லவே அல்ல. எதைச் சொல்லலாம், எதைச்சொல்லக்கூடாது என்பதில் இந்துத்துவவாதிகள் கொண்டிருக்கும் கட்டுப்பட்டித்தனம், அதற்கு அடங்கிப்போகும் இன்ன பிற படைப்பாளிகள். இன்னும் ஏன், நாம் 'கருத்து சுதந்திரம்' என்ற அபத்தமான வார்த்தையைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறோம்?

3. இப்பொழுது, பெருமாள் முருகனுக்கு ஆதரவாக, அணிதிரளும் படைப்பாளிகள் மீதே கூட எனக்கு சந்தேகமும் அவநம்பிக்கையும் எழுகிறது. சந்தர்ப்பத்திற்கு ஏற்றாற்போல், இன்னொரு சமூகப்பிரச்சனையில் இவர்கள் தங்கள் அணிகளை மாற்றி நின்று இந்த எதிரிகளோடேயே கைகோர்த்து நின்று புகைப்படம் எடுத்து, படைப்புகளைப் பொய்யாகப் பாராட்டி, மாலையிட்டு, ஒருவருக்கொருவர் நட்பை உறுதிசெய்துகொள்வார்கள்.
இந்தக்கருத்தியல் சமரசவாதிகளை அடையாளம் கண்டு, இக்கணத்தில் நினைவில் கொண்டு இயங்குவது தான் இத்தகையத் தொடர்ப்பிரச்சனைக்குத் தீர்வாகும் இல்லையா?

4. இந்துத்துவ அடிப்படைவாதிகளின், அபத்தமான முறையீடுகள் தீவிரப்படும் இந்நாளில், நாமும் நம் செயல்பாட்டைத் தீவிரப்படுத்தவேண்டாமா?

5. இதில், 'சகிப்புத்தன்மை வேண்டும்' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்துதல், பிடித்தகருத்துகள், பிடிக்காத கருத்துகள் என்ற விவாத்தத்தை முன்வைத்தல் போன்றவை விவாதத்தைப் பொருந்தாத திசையில் திருப்புதல் ஆகும். இதுவும், அடிப்படையில், இந்துமதவாதவாதிகளுக்கு ஆதரவாக இருப்பது இல்லையா?
இப்படி விவாதங்களைத் திசைதிருப்புதல் மீண்டும் மீண்டும் அடிமைத்தனங்களைப் போற்றுதல் இல்லையா?
இவற்றை மொத்தமாகப் புரிந்து கொண்டு, துரை. குணா, ம.மு.கண்ணன், பெருமாள் முருகன் மற்றும் செந்தில் ஆகியோருக்கு நமது ஆதரவைத் தெரிவிப்பதும், நமது செயல்பாடுகளை ஒருங்கிணைப்பதுமே இந்தவிடயத்தைப்பொருத்து நேர்மையான அணுகுமுறையாகும்.

குட்டி ரேவதி

காமப்பாழி; கடவழி; படுகுழி; பெருவழி; இடைகழி!


தமிழில் மாதவிடாய் அனுபவங்கள் குறித்தப் பெண்களின் பார்வைகளே கூட ஆரோக்கியமானவையாக இல்லை. ஆண்களின் எழுத்துப்பதிவையும் சொல்வழக்கத்தையும் கேட்கவேண்டாம்.

ஆவணப்பட இயக்குநர் கீதா இளங்கோவன் அவர்களின் ஆவணப்படம் மட்டுமே அதை நடைமுறையில் உள்ள சமூகச்சிக்கலாய் முன்வைத்திருந்தது.

எழுத்தில் இதுவரை, ஓர் அரைகுறையான பார்வையாகவும், சமூகம் வழங்கிவந்த அபத்தங்களை ஒட்டிவந்ததாகவுமே இருந்துள்ளது.

சித்தமருத்துவத்தில், அது பெரும்பாடு என்று வழங்கப்பட்டு வருகிறது. பெரும்பாலான, சித்தமருத்துவச்சொற்கள் ஆண்கள் சொல்வதற்கும் புழங்குவதற்கும் ஏற்றவகையிலும், சமூகக்கட்டுப்பாடுகளுக்கு இயைந்த முறையிலும் தான் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

சமீபத்தில் ஒரு திரையிடல் நிகழ்வில், புகழ்பெற்ற தமிழ்த்திரைப்பட வசனகர்த்தா, தன்னாலும் கெட்ட வார்த்தையை எழுத்தில் பயன்படுத்த முடியும் என்று காட்டுவதற்காக, 'தூமை' என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தியிருந்ததை, பிரீத்தம் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினார். அவ்வளவு தான் அவருக்கு மொழியறிவு என்று கடந்து போகவேண்டியிருந்தது.

உண்மையில், மனித இனத்தின் உயிர்வெளியை, விளைநிலத்தைக் குறிக்கும் உடலியங்கியலே மாத உதிரப்பெருக்கு. பெண்ணுடலின் கருநிலத்தை உழும் செயல்பாடாகவே அது நோக்கப்பட்டுள்ளது.

இன்னும் சொல்லப்போனால், அது பெண்ணின் நொய்மையான கணங்களாகவும், இரக்கம் கோரும் சந்தர்ப்பமாகவுமே சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அது பெண் உடல் நலனின் ஒரு முக்கியமான குறியீடு.

உடலுக்கு ஊட்டமான உணவையும் உணர்வுகளையும் கொடுக்கவேண்டிய பருவக்கட்டாயத்தை வலியுறுத்தும் ஓர் அவசியம். உளச்சிக்கலுக்கு ஆளான பெண்ணின் உடலில் உதிரப்பெருக்கையும் அதுசார்ந்த சிக்கல்களையும் அந்தந்த மாதத்திற்கு ஏற்றாற்போல சிம்டங்களாக (குறிகுணங்களாக) காணமுடியும்.

பெண் உடலும் ஆண் உடலும் இணைவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக்கொடுக்கும் இயற்கையின் முதிர்ச்சி.
ஆனால், பெண்களின் உடல் பலவீனமாகவும், நொய்மையாகவும், அருவெறுப்பானதாகவும், இழிவாகவும், ஓர் அபாயமாகவும் பார்க்கும் வழக்கம் மதங்களின் ஆளுகையினாலும் சாதிக்கு ஏற்றாற்போன்ற வழக்கங்களினாலும் செய்யப்பட்ட முதன்மையான சூழ்ச்சி.

பெண் உடல் பற்றிய அறிவு கொண்டவர்கள், இரத்த ஊற்றின் மூலத்தையும் சுழற்சியையும் தொடர்ச்சியையும் தெளிவாக உணர்ந்துகொள்வர். அதை ஒரு கறையாகப் பார்க்கமாட்டார்கள்.

ஓர் இணையச்சுட்டியைப்பார்த்தேன். உதிரப்பெருக்கிற்கு எதிரான பார்வை பெண்களுக்கு இடையே நிலவுவதை கார்ட்டூன்களாக்கியது போல் இருந்தது. கீழே கொடுத்துள்ளேன்.

இதோ, பட்டினத்தார் பாடல் வரிகளைப் பாருங்கள். புகழ்ச்சொற்களின் வழியே ஓர் இழிவறிவு போல் இருக்கும்.
"காமப் பாழி; கருவிளை கழனி;
தூமைக் கடவழி; தொளைபெறு வாயில்;
எண்சாண் உடம்பும் இழியும் பெருவழி!
மண்பால் காமம் கழிக்கும் மறைவிடம்;
நச்சிக் காமுக நாய்தான் என்றும்
இச்சித் திருக்கும் இடைகழி வாயில்;
திங்கள் சடையோன் திருவருள் இல்லார்
தங்கித் திரியும் சவலைப் பெருவழி;
புண் இது என்று புடவையை மூடி
உள் நீர் பாயும் ஓசைச் செழும்புண்;
மால்கொண்டு அறியா மாந்தர் புகும்வழி;
நோய் கொண்டு ஒழியார் நுண்ணியர் போம்வழி;
தருக்கிய காமுகர் சாரும் படுகுழி;
செருக்கிய காமுகர் சேருஞ் சிறுகுழி;
பெண்ணும் ஆணும் பிறக்கும் பெருவழி;
மலம் சொரிந்து இழியும் வாயிற்கு அருகே
சலம்சொரிந்து இழியும் தண்ணீர் வாயில்;
இத்தை நீங்கள் இனிது என வேண்டா;
பச்சிலை இடினும் பத்தர்க்கு இரங்கி
மெச்சிச் சிவபத வீடருள் பவனை"


குட்டி ரேவதி

Love in the time of Cholera


இது காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெசின் நாவல். இந்த நாவலை, இதே பெயரில் அப்படியே திரைப்படமும் ஆக்கியிருக்கிறார்கள்.
இத்திரைப்படம், மார்க்வெசின் நாவலின் தன்மையிலிருந்து, பல நூற்றாண்டு காலம் தூரத்தில் பின்தங்கி இருந்ததைப் போல இருந்தது.
என்றாலும், மார்க்வெஸ் தன் புனைவுகளுக்கு எடுத்துக்கொண்ட கதைக்களம் குறித்து எனக்கு எப்பொழுதுமே தனிப்பட்ட ஆர்வம் உண்டு.
பெண் - ஆண் தமக்கு இடையேயான காதலை, நீண்டகாலத்திற்குத் தக்கவைத்துக்கொள்ள மேற்கொள்ளும் போராட்டமும் அதற்கான பயணங்களுமே மார்க்வெசின் முதன்மையான தேர்வாக இருந்திருக்கிறது.
ஏறத்தாழ, அவருடைய பெரும்பாலான கதைகள் இந்த விடயத்தை ஒட்டி இருந்ததாகவே உணர்கிறேன்.
Love in the time of Cholera - இந்தக்கதையில், ஐம்பத்து மூன்று வருடங்களாக ஒரு தன் காதலியைக் காதலிப்பவர் பற்றிய கதை.
காதலுக்கு, காலாதீதத்தையும் அதே சமயம் அந்த அகண்ட காலத்திற்குத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் தீவிர உணர்வெழுச்சியையும் கொடுப்பதில் மார்க்வெஸ் வல்லவர்.
நாவலாசிரியர்களிலேயே, இந்தப்பூமியின் காலஅட்டவணைக்குள் திணிக்காமல் காதலை நீட்சியடைய வைக்கும் திறன் கொண்டவர் என்றும் சொல்லலாம்.
அதே சமயம், உறவுகளிலேயே சமத்துவத்தைச் செயல்படுத்தக்கூடிய உறவு, காதல் தான் என்பதையும் இவருடைய அணுகுமுறையில் காணலாம்.
இப்படி, கதையின் வழியாக மனதைப் பீடிப்பதிலும் சில நாட்களுக்குத் தொடர்ந்து கனவுக்கான முதல் கற்பனைகளை வழங்குவதிலும் மார்க்வெஸ் தனித்தப்படைப்பாளியாக இருக்கிறார்.
புனைவு என்றால், யதார்த்தைக் கதையாகத் திரித்தல் அன்று; எழுத்தின் வழியாக, ஆகச்சிறந்த கற்பனையை வனைவதே புனைவு என்பதையும் இவர் நாவல் புலப்படுத்தும்.
'இண்டர்ஸ்டெல்லார்' படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். 'காதல், மனிதனின் அரிய கண்டுபிடிப்புகளில் ஒன்று' என்று.
இதற்கான அத்துணை முக்கியத்துவத்தையும் இந்தக்கதையில் உணரலாம்.
இத்திரைப்படம், மார்க்வெசின் நாவலின் தன்மையிலிருந்து, பல நூற்றாண்டு காலம் தூரம் பின்தங்கி இருந்ததைப்போல் இருக்கிறது.
ஆனால், காதலைச் சொல்லும் விதத்தில், மார்க்வெஸ், அடுத்த நூற்றாண்டு நவீன மனிதனுக்கும் கூட நெருக்கமானவராய் இருப்பார் என்று தோன்றுகிறது.

குட்டி ரேவதி