நம் குரல்

நூல் வெளி லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
நூல் வெளி லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

வேட்கையும் இச்சையும்

இருளுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் இருள் - நூல் அறிமுகம்



மூர்க்கமான இச்சையிலிருந்து மொழியும் தீரா வேட்கையிலிருந்து கவிதையும் பிறக்கின்றது. மூளும் சொற்களுக்கிடையே உண்மை ஒளிர்கின்றது. ‘இருளுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் இருள்’ என்ற நூல் இம்மூன்றையும் பிணைத்த வடிவமாய் எழுந்திருக்கிறது.



லாவோட்ஸ் எழுதிய எண்பத்தியொரு கவிதைகள் அடங்கிய நூல் தாவோ தே ஜிங். ’தாவோ’ தத்துவத்தை உட்பொருளாகவும் நோக்கமாகவும் கொண்டு எழுதப்பட்ட கவிதைகள். லாவோட்ஸ் மொத்தம் எண்பத்தியொரு கவிதைகள் தாம் எழுதினாராம். மேலும், இவை ஒரே இரவில் எழுதப்பட்டனவாம். இவரது காலம், கி.மு. ஆறாம் நூற்றாண்டு.



இந்நூலை பதிப்பித்திருக்கும் தோழர் அலெக்ஸ் தான் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். தாவோ தத்துவம் பற்றிய சிறிய உரையாடலையும் நிகழ்த்தினார்.



வாள்கள் தமது உறையை விட்டு வெளிவரக்கூடாது என்பதைப் போலவே மீன்கள் தங்கள் ஆழங்களை விட்டு வெளியேறக் கூடாது என்ற வரி இன்னும் ஆழத்திற்குள் என்னை செலுத்துகிறது. வேட்கையையும் இச்சையையும் நான் இந்நூலில் இன்னும் அதிகமாய் விளங்கிக்கொண்டேன்.



முகர்ந்து குடித்தலையும் முந்திச்செல்லுதலையும் பாய்ந்தோடுதலுக்கும் தேவையான வாயிலை இந்நூல் திறந்து கொடுக்கிறது.



தாவோ தத்துவம், சித்தர்களின் தத்துவத்துடன் இணையும் புள்ளிகளையும் குறிப்பிட்டார். பதினெண் சித்தர்களில் போகர் என்னும் சித்தர், சீனர் என்பதையும் இவ்விடம் இணைத்துப் புரிந்து கொள்ளலாம்.



வெவ்வேறு சிந்தனை மரபுகள் தாம், தத்துவங்களாகி மனிதனுக்கு அக வெளிச்சம் காட்டுகின்றன என்பது எனது அடிப்படையான புரிதல். அந்தச் சிந்தனை மரபுகள் ஒன்றொடொன்று பொருத்தம் பெறும் அல்லது இணையும் வாயில்களை உணர்வதும் முழுவதும் தனிமனித அனுபவத்தின்பாற்பட்டது என்ற முடிவிற்கு வந்திருக்கிறேன்.



நாம் எந்த அளவிற்கு ஒரு சிந்தனை சார்ந்து நம்மைப் பயிற்சிக்குள்ளாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதையும் இது கருத்தில் கொண்டது. பெளத்தத்தின் பகுத்தறிவுச் சிந்தனை, தாவோ சிந்தனை, சித்தர் சிந்தனை இவையெல்லாம் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று முற்றிலும் பரிணாம அளவில் வேறுபட்டிருக்கின்றன என்றாலும் நோக்கம் ஒத்ததாகவே இருக்கின்றன.



கவிதைகளுக்கு வருவோம். லாவோட்ஸின் தாவோ தே ஜிங்’கை மலர்ச்சி பிரபாகரன், தமிழுக்கு மொழியாக்கம் செய்திருக்கிறார். தட்டையான மொழியில் அன்றி, நவீனக்கவிதைகளுக்கான புத்துயிர்ப்பான மொழியிலும் செறிவான அர்த்தங்கள் பொதித்த சொற்களுடனும் தந்திருக்கிறார்.



எந்த ஒரு கவிதையையும் எந்தத்தருணத்தில் வாசித்தாலும் அக்கவிதையில் நிறைந்திருக்கும் வெளிச்சம், இருளுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் இருளையும் அழிக்கவல்லதாக இருக்கிறது.



ஒவ்வொரு கவிதையும் வேறுபட்ட ஒவ்வொரு மனித உளவியலோடும் இரசவாதம் கொண்டு வேதியியல் வினைபுரிய வல்லது.



லாவோட்ஸ், நீர் எருமை மீது, ஏறிப்பயணம் செய்து மேற்குத்திசையில் உள்ள காட்டுக்குச் சென்றது பற்றிய குறிப்பு அவர் பற்றிய ஓர் அபூர்வமான காட்சிச் சித்திரத்தைத் தருகிறது



எனக்குத் தென்பட்ட குறை, ‘வழி’ என்ற சொல் ஆளப்பட்ட இடங்களில் மட்டும் ‘நெறி’ என்று வந்திருக்கலாமோ என்பது தான். நெறி எனும் போது, வழி என்னும் ஒற்றைப் பரிமாண வார்த்தை பன்பரிமாணம் கொள்வதாகத் தோன்றுகிறது.



அந்நூலிலிருந்து சில கவிதைகள்:

தனித்தன்மை

எனது வார்த்தைகள்

புரிவதற்கு எளிதானவை;

எனது செயல்கள்

செய்வதற்கு எளிதானவை;

இருந்தும்,

எவராலும்

புரிந்துகொள்ளவும் முடிவதில்லை;

எவரும்

செய்வதும் இல்லை.



வழிக்கு வா

பெண்மையில் இருந்து கொண்டு

ஆண்மையைப் பயன்படுத்துங்கள்;

இதுவே, இவ்வுலகின் நுழைவாயிலாய் இருக்கின்றது.

நீங்கள் இசைவைத் தழுவி

பிறந்த குழந்தை போலாகிவிடுங்கள்;

பலமின்மையில் இருந்து கொண்டு

பலத்தைப் பயன்படுத்துங்கள்;

இதுவே, இவ்வுலகின் வேராய் இருக்கின்றது.

நீங்கள் இசைவுக்குள் மொத்தமாய் மூழ்கி

செதுக்காத மரத்துண்டு

போல் ஆகுங்கள்;

இருளாய் இருந்து கொண்டு

ஒளியைப் பயன்படுத்துங்கள்.

இதுவே, இவ்வுலகமாய் இருக்கின்றது.

நீங்கள் நேர்த்தியான இணக்கமாகி

வழிக்குத் திரும்புங்கள்.




சித்தர்

நேர்மையான மனிதர்

கவர்ச்சியாகப் பேசுவதில்லை;

கவர்ச்சியான மேடைப்பேச்சு

நேர்மையானது இல்லை;

விவேகமான மனிதர் பண்பட்டவர் அல்லர்;

பண்பாடு விவேகம் ஆகாது.

நிறைவடைந்த மனிதர் செல்வந்தர் அல்லர்;

செல்வங்கள் நிறைவு ஆகாது;

எனவே, சித்தர்

தனக்கென எதுவும் செய்வதில்லை.

அவர் மற்றவர்களுக்கு

அதிகம் செய்ய செய்ய

அதிக திருப்தி அடைகின்றார்;

பிறர்க்கு அதிகம் கொடுக்க கொடுக்க

அவர் அதைவிட அதிகம் பெறுகின்றார்;

ஒருத்தரின் தயவிலும்

இயற்கை செழிப்பதில்லை.

எனவே, சித்தர் எல்லோருக்கும் பயன்படுகின்றார்;

யாருடனும் போட்டி போடுவதில்லை.



குட்டி ரேவதி

புலி வேட்டை


ஆள்கொல்லிப் புலிகளை வேட்டையாடிய ஜிம் கார்பெட்டின் ‘குமாயுன் புலிகள்’ நூலை உங்களில் எவரேனும் வாசித்திருக்கிறீர்களா என்று தெரியவில்லை. புலனுக்கும் அறிவுக்கும் ஒரேசமயம் இன்பமளிக்கும் இத்தகைய நூலை சமீபத்தில் நான் வாசிக்கவில்லை. புலிகளை வேட்டையாடும் மனிதன், மனிதர்களை வேட்டையாடும் புலிகள் என இரண்டு எதிரெதிர் சமூக இயக்கங்களின் வெளிகளாக விரியும் இந்நூலை தி.ஜ.ர. (திங்களூர் ஜகத்ரட்சகன் ரங்கராஜன்) மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். நீரில் தூண்டிலிட்டு அல்லது புடவைத் தலைப்பை நீருக்கடியில் பறக்கவிட்டு மீன்பிடிக்கக் காத்திருக்கும் அதே அனுபவம் இந்த நூலை படிக்கும் பொழுதும் ஏற்படுகிறது.


ஆட்கொல்லிப் புலிகள் என்று அறிவிக்கப்பட்டவற்றை அடர்ந்த காட்டுக்குள் தேடிச் சென்று வேட்டையாடிய வேட்டை அனுபவ நூல் இது. ஜிம் கார்பெட் அதற்காக அந்தந்தக் காட்டை ஒட்டிய கிராமங்களில் சென்று தங்கி, ஆட்கொல்லிப் புலிகளின் குணங்களையும் வாழ்முறையினையும் அறிந்து கொண்டு அவற்றைத் தேடிச்செல்லும் அனுபவங்களை பதிவுசெய்திருக்கிறார். நிறைய கிளைக்கதைகளும் ஆங்காங்கே முளைத்து நம்மைப் பரவசப்படுத்துகின்றன. வேட்டைக்கு உடன் அழைத்துச் செல்லும் நாய் ராபினின் கதை நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்துவதுடன் ராபினை நாம் அதிகமாய் நேசிக்கத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.


மலை காடு ஆறு என நில, நீர்வெளியை நுணுக்கமாக அதன் அங்க அடையாளங்களுடன் விவரித்து, அதன் கட்டுடையாமல் நம் கண்முண் நிறுத்துகிறார் ஜிம் கார்பெட். அவர் நுழைந்திருக்கும் காட்டின் வரைபடம் அதிகச் சிரத்தையுடன் நம் முன் எழுதப்படுகிறது. இரவும் பகலும் காட்டிற்குள் முறையே சிறுத்தையையும் வேங்கையையும் தேடிச் செல்லும் அவரது பயணத்தின் சிரமங்களும் திருப்புமுனைகளும் ஏற்கெனவே தென்மாநில காடுகளுக்குள் பலமுறை பயணித்த என் போன்றவர்களுக்கு இன்னும் பரபரப்பூட்டுவதாகவும் கற்பனையைத் தூண்டுவதாகவும் இருக்கின்றன. வாசிக்கத் தொடங்கினால் புத்தகத்தைக் கீழே வைக்க முடியாத அளவுக்கு உரைநடையின் நாவல் மொழியும் சுவாரசியமும் இயல்பான கச்சிதமான சொற்சேர்க்கையுடன் ஆளப்பட்ட மொழியாக்கமும்.


ஓர் இயற்கைச் சூழலில் இருக்கும் அத்தனை உயிர்ச்சித்திரங்களையும் அவற்றைப்பற்றிய துல்லியமான சப்த உருவக்குறிப்புகளுடன் இவ்வேட்டைப் பயண நூலில் பதிவுசெய்திருக்கிறார் ஜிம். அவை வெறுமனே ஒரு விவரக்குறிப்பாக இல்லாமல் சம்பவத்துடன் கூடிய ஓர் அனுபவ விவரிப்பாகவும் இருக்கிறது. ஓர் வேட்டையாளன் தனது செவிப்புலனறிவு, நாசிப்புலனறிவு, கட்புலனறிவு ஆகியவற்றுடன் இவை எல்லாவற்றையும் ஒரே சமயம் கையாளும் மாயவித்தையையும் கொண்டிருக்க வேண்டும். பல இடங்களில் புலியின் தன்மையும் அதை வேட்டையாடும் வேட்டையாடியின் தன்மையும் ஒரே குண இயல்புகளைப் பெற்றுள்ளதைப் போல தோன்றுகிறது. வேட்டை அனுபவத்தை அவர் விவரித்துக் கொண்டிருக்கையில் நடையின் எந்த இடத்திலிருந்து புலியின் சுவடுகள் தொடங்குமோ என்னும் ஆர்வக்குறுகுறுப்பு நம்மை நிமிண்டிக்கொண்டே இருக்கும்.


வேட்டை என்பது நிஜமானதொரு மெய்வருத்தும் பணி. அதற்குத் தேவையான அதிமுக்கியமான அறிவு கற்பனை வளம். சண்டைக்கான இயற்கையான உணர்ச்சிகள் உச்சம் பெறும் தருணம் வரை வேட்டையில் ஈடுபடுபவர், அவர் மனிதனாயிருந்தாலும் புலியாயிருந்தாலும் பதுங்கி இருக்க வேண்டும். உடல் முழுதும் புலன்களின் ஆணைகளைத் தட்டாமல் ஏற்கும் இராணுவம் போல செயல்படவேண்டும். இவ்வாறு வேட்டையை தனிமனித சுபாவத்துடன் இணைத்துப் பார்க்கும் அளவுக்கு பொதுத்தன்மையையும் கொண்டிருக்கிறது. ஜிம் கார்பெட் தன் வேட்டை அனுபவங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு பயின்ற, நுகர்ந்த மனிதத் தன்மைகளும் அவற்றுடன் இயல்பாகவே தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக்கொண்டதும் தாம் இதைச் சாத்தியப்படுத்துகின்றன.


‘குமாயுன் புலிகளை’ப் படித்து முடிக்கும் ஒருவர், காட்டுக்குள் பிரவேசிக்க விரும்பும் தன் இச்சையை நிறைவேற்றிக் கொள்ளாதவரை நீருக்குள் நீச்சலடிப்பது பற்றி புத்தகத்தில் படிப்பது போலாகிவிடும். என்ன தான் நூலில் வாசித்தாலும் காட்டுக்குள் பயணிக்கும் அனுபவம் என்பது ஒரு மனிதனின் அடிப்படையான தேவை என்பதை பலசமயங்களில் நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். அது பெண், ஆண் என்ற பேதமில்லாமல் ஒரு பரிபூரண விடுதலை உணர்வைக் கொடுக்கிறது. இனியொரு முறை காட்டுக்குள் நுழைய நேர்ந்தால் வழியில் புலியின் சுவடுகள் தென்படுமா? அவை முன் சென்ற சுவடுகளைக் காணும் வாய்ப்பைத் தருவதற்கேனும் புலிகள் மீதமிருக்குமா என்ற கேள்விகளுடன் இதை முடித்துக் கொள்ளலாம்.

குட்டி ரேவதி